Eskiden çocukluk; sokakta kurulan arkadaşlıkların, kirlenen dizlerin, hayal gücüyle kurulan oyunların ve özgürce geçirilen saatlerin adıydı. Bugün ise birçok çocuk, ağır ders programları, ekran bağımlılığı, ekonomik zorluklar ve erken yaşta omuzlarına yüklenen sorumluluklar arasında çocukluğunu yaşamaya fırsat bulamıyor. Oyun oynaması gereken yaşta çalışan, kaygı duyan ya da yalnızlaşan çocukların sayısının artması, aslında hepimize önemli bir uyarı veriyor. Çünkü çocukluğunu yaşayamayan bir neslin geleceğe umutla bakması da kolay olmuyor. Çocukları sadece korumak değil, onlara çocuk olma hakkını yeniden kazandırmak zorundayız. Güvenli oyun alanları oluşturmak, nitelikli eğitime erişimlerini sağlamak, onları dinlemek ve duygularını önemsemek hepimizin ortak sorumluluğudur. Unutmamalıyız ki bir toplumun gerçek zenginliği binalarında ya da ekonomisinde değil, mutlu, sağlıklı ve hayaller kurabilen çocuklarının gözlerindeki ışıltıda saklıdır. Kaybolan çocukluğu geri getirmek, geleceği yeniden inşa etmenin en güçlü adımı olacaktır.