Kaygı, çoğu zaman henüz yaşanmamış bir geleceğin bugünden üzerimize bıraktığı ağırlıktır. Olmamış bir olayın ihtimallerini düşünür, zihnimizde defalarca senaryolar kurar ve sonunda yaşamadığımız bir şey için yoruluruz. Oysa hayat, zihnimizin yazdığı bütün kötü senaryolara göre ilerlemez. Kaygı bize sürekli “Ya olursa?” diye sorarken, hayatın asıl sorusu çoğu zaman “Ya olmazsa?”dır. Belki de kendimize yapacağımız en büyük iyilik, her düşüncemize gerçekmiş gibi davranmaktan vazgeçmektir. Kaygıyı tamamen yok etmek mümkün olmayabilir; fakat onun hayatımızın direksiyonuna geçmesine izin vermemek bizim elimizdedir. Geçmişi değiştiremeyiz, geleceği de bütünüyle kontrol edemeyiz. Kontrol edebildiğimiz tek yer, içinde bulunduğumuz andır. Bazen derin bir nefes almak, zihni susturmak ve “Şu an gerçekten bir tehlike var mı?” diye kendimize sormak yeterlidir. Çünkü hayat, sürekli tetikte beklemek için değil; yaşamak, hissetmek ve içinde bulunduğumuz anın farkına varmak için vardır. Kaygının sesini tamamen susturamasak da ona hayatımızda ne kadar yer vereceğimize biz karar verebiliriz.