Gastronomy denildiğinde çoğu insanın aklına önce tarifler gelir; oysa Türkiye mutfağı yalnızca yemeklerden oluşmaz, aynı zamanda kuşaklar arasında taşınan bir hafızadır. Bir tencere tarhana çorbası, sacda pişen sıcak bir gözleme ya da ağır ağır demlenen çay; bazen çocukluğu, bazen bayram sabahlarını, bazen de uzun aile sohbetlerini geri getirir. Türk mutfağının en güçlü yanı, gösterişten çok paylaşım duygusunu yaşatmasıdır. Çünkü bu sofralarda sadece karın doymaz; insanlar birbirinin sesine, hikâyesine ve varlığına da doyar. Anadolu’nun her şehri kendi iklimini ve karakterini tabağa taşır. Gaziantep baharatın cesaretini anlatırken, Adana ateşin ve lezzetin izini taşır. Karadeniz’in hırçın dalgaları hamsiye yansır, Ege’nin zeytini sofraya dinginlik bırakır. Belki de bu yüzden Türk mutfağı tek bir tatla açıklanamaz; içinde hem yoksul bir köy akşamının sadeliği hem de kalabalık davet sofralarının ihtişamı vardır. Ve insan bazen anlıyor ki bir toplumun ruhunu anlamanın en samimi yolu, onun sofrasına sessizce oturmaktan geçiyor.