“Ben kimim?” sorusu ilk bakışta çok basit gibi görünür. Oysa gerçekten sorulduğunda insanın zihnini bir an durduran, hatta içten içe sarsan bir sorudur. Çünkü çoğu kişi bu soruya adını, mesleğini, toplumdaki rolünü söyleyerek cevap verir. Oysa bunlar insanın kendisi değil, yalnızca sıfatlarıdır. Bana göre insan; beden, zihin ve ruhun oluşturduğu bir bütündür. Bu üçlü arasındaki dengeyi kurup derinleştirebildiğimiz ölçüde “ben” dediğimiz o hakiki varlığa yaklaşmaya başlarız. Hayat boyunca gördüklerimiz, öğrendiklerimiz, bize öğretilen kalıplar çoğu zaman kim olduğumuzu sandığımız bir kimlik oluşturur. Fakat bunların büyük kısmı dış dünyanın bize yüklediği rastlantısal katmanlardır. İnsan gerçek benliğini, dış sesleri biraz susturup içe dönmeye başladığında keşfeder. İşte o noktada içimizdeki sessiz ama güçlü ses konuşmaya başlar. Yunus Emre’nin “Bir ben var benden içeri” sözü tam da bu hakikati anlatır. Çünkü çoğu zaman sandığımız kişi değil, başkalarının bizden olmasını istediği kişi oluruz. Bu yüzden “sen kimsin?” sorusuna verdiğimiz cevaplar çoğu zaman bize değil, sahip olduklarımıza işaret eder. “Benim düşüncelerim, benim arabam, benim işim” deriz. Oysa bütün bunlar yalnızca kullandığımız araçlardır. İnsan, sahip olduklarının toplamı değildir; onların ötesinde bir varlıktır. Tıpkı kapalı bir odada olduğunu bilmeyen birinin özgürlüğü aramaması gibi, insan da gerçek benliğinin üzerindeki örtüyü fark etmedikçe kendini aramaz.Oysa ki;bilinç denilen yetenek sayesinde benliğini sonsuz yönde değiştirebilme gücün var.Bilinçdışı inançlarını Bilinç seviyesine getırmedıkce aynı kısırdöngüde kalıyorsun ve buna da Kader diyorsun... Belki de hayatın en önemli yolculuğu, bu örtüleri kaldırıp içimizdeki o gerçek “ben”i bulma yolculuğudur.Şimdi söyle bakalim gerçekte sen kimsin?