Dünyanın bazı ülkelerinde artık robotlar insan hayatının bir parçası hâline geliyor. Kimi hizmet sektöründe çalışıyor, kimi fabrikalarda üretim yapıyor, kimi de insanlara eşlik ediyor. Teknoloji ilerliyor, makineler öğreniyor, yapay zekâ geliştikçe gelişiyor. Ancak bütün bu gelişmelerin ortasında gözden kaçırdığımız başka bir gerçek var: Robotlara dönüşen insanlar… Üstelik onların ne kabloları var ne de metalden bedenleri. İnsanların robotlaşması metalden yapılmış bedenlere bağlı değil tabi ki de... Düşünmeyi, sorgulamayı, hissetmeyi bırakmış zihinlerle başlıyor. Bedenleri insan fakat zihin otomatik pilotta... Sabah kalkıyor, işe gidiyor, para kazanıyor, eve dönüyor, uyuyor ve ertesi gün aynı döngüyü yeniden yaşıyorlar. Düşünmeden, sorgulamadan, hissettiklerini fark etmeden, sadece kendilerine verilen rolleri yerine getiriyorlar. Oysa insanı insan yapan yalnızca nefes alması, çalışması ya da hayatta kalması değil; düşünebilmesi, hissedebilmesi, sorgulayabilmesi ve kendi hayatına dokunabilmesidir. Bir selamın içtenliğini, bir çocuğun gülüşünü, gökyüzünün rengini, bir dostun derdini fark edemeyecek kadar hayatın telaşına kapıldıysak, belki de teknoloji çağından önce kendi içimizdeki insanı yeniden keşfetmemiz gerekiyor.  Robotlar üretiliyor, makineler programlanıyor; peki ya biz? Kendi düşüncelerimizi ne zaman son kez sorguladık? Başkalarının çizdiği hayatın içinde mi yaşıyoruz, yoksa gerçekten kendi hayatımızı mı kuruyoruz? Bana göre; en tehlikeli otomatik pilot, insanın kendi iradesini ve farkındalığını kaybettiği andır. Çünkü robotların insan gibi davranması teknoloji meselesidir; insanların robot gibi yaşaması ise bir toplum meselesidir.